Categories
Uncategorized

ΔΕΝ ΕΙΣΤΕ ΤΡΕΛΟΙ, ΟΥΤΕ ΕΡΩΤΕΥΜΕΝΟΙ ΜΟΝΟ ΜΙΣΟΓΥΝΗΔΕΣ – ΠΙΑ – ΣΥΝΗΘΙΣΜΕΝΟΙ!

Από το ελευθεριακό σχήμα φιλοσοφικής  στις 19/03

Εχθές ενημερωθήκαμε για μια ακόμη γυναικοκτονία με δράστη έναν άνδρα μπάτσο. Το περιστατικό συνέβη επί της οδού Αχαρνών 80 στην Κηφισιά. Όπως ενημερώνουν τα καθεστωτικά η πρώην γυναίκα του μπάτσου και μια φίλη της βγήκαν για διάλειμμα όπου εκεί τις περίμενε ο άνδρας που έστρεψε το όπλο του εναντίον και των δυο γυναικών. Όσο και να θλιβόμαστε για το συγκεκριμένο περιστατικό δε μπορούμε να πούμε ότι πέφτουμε και από τα σύννεφα. Σύμφωνα με πρόσφατη έρευνα, 137 γυναικοκτονίες καταγράφονται παγκοσμίως κάθε μέρα (source: UNODC 2017) , ενώ το 2019 στην ελλάδα καταγράφηκαν 11 σε αριθμό. Δεν ξεχνάμε επίσης το περιστατικό στους Αγίους Αναργύρους όπου ένας μπάτσος προχώρησε στην τριπλή δολοφονία της γυναίκας του, της πεθεράς και της κόρης του(Δεκέμβριος2017).
Τα γνωστά καθάρματα (δημοσιογράφοι, μπάτσοι, νοικοκυραίοι κλπ) θα τρέξουν να πουν τα γνωστά ποιηματάκια ‘’αποκλείεται αστυνομικός να το κάνει χωρίς λόγο/ θα το είχε τρελάνει το παλικάρι/και άμα τον κεράτωνε;’’ ή ‘’είδες τι σου κάνει ο έρωτας;σε τρελαίνει’’. Εμείς, βέβαια, από πλευράς μας γνωρίζουμε καλά πως αυτά τα λόγια τους δεν έχουν κανένα άλλο σκοπό παρά το ξέπλυμα του άνδρα δολοφόνου. Γιατί μπορεί να μην είμαστε ικανά να βγάλουμε πολλά βέβαια συμπεράσματα, αλλά για το ότι έρωτας και δολοφονία είναι δύο παράλληλες γραμμές που δεν τέμνονται ποτέ είμαστε απολύτως σίγουρα. Από την άλλη, δεν τρέφουμε αυταπάτες ούτε για τα επιχειρήματα περί τρέλας. Αν κάποιος σκοτώνει τη γυναίκα του επειδή είναι ‘’τρελός’’ θα πρέπει να μας εξηγήσει γιατί οι ‘’τρελές’’ γυναίκες δεν κάνουν το ίδιο. Να μας εξηγήσει γιατί δεν ακούμε καθημερινά παγκοσμίως για 137 ανδροκτονίες και άλλους πόσους βιασμούς(άλλους γνωστούς και άλλους άγνωστους). Να μας εξηγήσει γιατί θρηνούμε μόνο δολοφονημένες και όχι δολοφονημένους. Ποια είναι αυτή η ψυχική ασθένεια τέλος πάντων που χτυπά μόνο τους άνδρες; Και αφού στις μέρες μας το επιτάσσει η ‘’λογική’’ να μιλάμε βάσει ερευνών, οι τελευταίες δείχνουν πως άτομα που χαρακτηρίζονται ως ψυχικά ασθενή δεν είναι ούτε βίαια, ούτε εγκληματικά στοιχεία, αλλά, αντιθέτως, ως επί τω πλείστον τείνουν να είναι αυτοί τα άτομα που δέχονται καταπιέσεις στις κοινωνικές τους σχέσεις παρά αυτοί που τις ασκούν ( δηλαδή οι θύτες). Συμπεραίνουμε, λοιπόν, πως τέτοια επιχειρήματα εκτός από ανυπόστατα είναι και επικίνδυνα αφενός γιατί στοχοποιούν άτομα που χαρακτηρίζονται ως ψυχικά ασθενή αφετέρου γιατί προσπαθούν να ξεπλύνουν τον κάθε άντρα-δολοφόνο-βιαστή.
Στη συγκεκριμένη περίπτωση, μάλιστα, δε μιλάμε απλά για έναν άντρα, αλλά για έναν άντρα μπάτσο, ο οποίος πραγματώνει την πατριαρχική κουλτούρα και γαλουχείται με τις αξίες του μιλιταρισμού, της αντρικής υπεροχής και της επιβολής πάνω σε σώματα στην καθημερινότητά του. Η ευθύνη που φέρουν τα σώματα ασφαλείας, οι εντολοδόχοι και οι κάθε λογής εξουσιαστές καθόλου αμελητέα δεν είναι αφού δεν κάνουν τίποτα άλλο από το να ενθαρρύνουν συμπεριφορές ακραίας επιβολής, να δικαιολογούν και να συγκαλύπτουν ενέργειες σαν και αυτή. Το συγκεκριμένο περιστατικό έρχεται να συμπληρώσει τη μακρά λίστα των περιστατικών αυθαιρεσίας από αστυνομικούς που είτε εν ώρα υπηρεσίας, είτε στον ‘’ελεύθερο χρόνο’’ τους χρησιμοποιούν την εξουσία που τους δίνεται για να δολοφονήσουν γυναίκες, μετανάστ(ρι)ες, αγωνιζόμενους ανθρώπους ή και όποιο άλλο κρίνουν ανάξιο να ζει. Δε θα σταματήσουμε να λέμε ότι αυτό που τους οπλίζει το χέρι είναι το ίδιο το κράτος και το υπάρχον σύστημα στο οποίο βρίσκουν όχι μόνο την επιβεβαίωση και την ενίσχυση του ρόλου της αντρικής κυριαρχίας, αλλά και την ανοχή, τη βεβαιότητα ότι οποιαδήποτε πράξη τους θα μείνει ατιμώρητη. Αυτό το άθλιο περιστατικό αποδεικνύει αυτό που τραγουδάνε και οι συντρόφισσες από τη Χιλή: “Το κατασταλτικό κράτος είναι ένας μάτσο βιαστής!”
Για να το κάνουμε, λοιπόν, ξεκάθαρο: κάθε ανδρική βία εναντίον των γυναικών και των θηλυκοτήτων πηγάζει μονάχα από τις εθνοπατριαρχικές και κρατικές αξίες που κυριαρχούν στην υπάρχουσα κοινωνία. Επιλέγουμε συνειδητά να στεκόμαστε η μία πλάι στο άλλο, να πολιτικοποιούμε τα βιώματά μας και να μη μένουμε σιωπηλά σε κάθε είδους σεξιστική, ετεροκανονική και ρατσιστική επίθεση. Οι γυναικοκτόνοι δεν είναι ράτσα ειδική, είναι οι άντρες οι καθημερινοί.